Υπάρχουν στιγμές που μια ολόκληρη πόλη μοιάζει να σκύβει ευλαβικά το κεφάλι μπροστά στην Ιστορία της.
Στιγμές που ο χρόνος σταματά, οι δεκαετίες εκμηδενίζονται και ένας άνθρωπος που έφυγε πριν από 52 χρόνια επιστρέφει, με έναν διαφορετικό τρόπο, στον τόπο όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. Μια τέτοια στιγμή έζησε το Κορωπί το πρωί του Σαββάτου, 21 Νοεμβρίου 2026.
Ο Γιώργος Δάβαρης, ο Κορωπιώτης αεροπόρος που θυσιάστηκε στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1974, κατά την επιχείρηση «ΝΙΚΗ», επέστρεψε συμβολικά στην πόλη του. Όχι με το μεταγωγικό NORATLAS από το οποίο δεν κατάφερε ποτέ να γυρίσει, αλλά μέσα από τη χάλκινη μορφή του, που θα στέκει πλέον στην πλατεία Ιατρού Κ. Μερκούρη, δίπλα στα σχολεία, ως αιώνιος φρουρός της ιστορικής μνήμης.
Και ήταν σαν η λάμψη της θυσίας του να φώτισε εκείνο το πρωινό όχι μόνο το Κορωπί, αλλά ολόκληρα τα Μεσόγεια. Γιατί η τιμή που αποδόθηκε στον Γιώργο Δάβαρη δεν αφορούσε αποκλειστικά έναν άνθρωπο ή μία οικογένεια, αλλά μια ολόκληρη κοινωνία που απέδειξε πως δεν ξεχνά τα παιδιά της.

Η ελληνική σημαία στα χέρια της γυναίκας που τον περίμενε
Η τελετή ξεκίνησε λίγο πριν από τις 11 το πρωί με επιμνημόσυνη δέηση στη μνήμη του πεσόντος αεροπόρου. Ακολούθησαν οι ομιλίες, μέσα σε μια ατμόσφαιρα βαθιάς συγκίνησης, με τους παρευρισκομένους να παρακολουθούν με προσήλωση τις αναφορές στη ζωή, στη θυσία και στην ιστορική παρακαταθήκη του Γιώργου Δάβαρη.
Η κορυφαία στιγμή ήρθε όταν αποκαλύφθηκε η προτομή, η οποία μέχρι τότε παρέμενε καλυμμένη με την ελληνική σημαία. Η Φιλαρμονική της Πολεμικής Αεροπορίας παιάνιζε, ενώ το στρατιωτικό άγημα παρουσίαζε όπλα, αποδίδοντας τις προβλεπόμενες τιμές στον πεσόντα αεροπόρο.
Όμως η πιο συγκλονιστική εικόνα ήταν ίσως εκείνη που ακολούθησε. Η ελληνική σημαία που κάλυπτε την προτομή παραδόθηκε στην Ελένη Δάβαρη, τη σύζυγο του ήρωα, τη γυναίκα που τον Ιούλιο του 1974 έμεινε χήρα στα 29 της χρόνια, με δύο μικρά παιδιά ηλικίας επτά και τεσσάρων ετών.
Πενήντα δύο χρόνια μετά, εκείνη η γυναίκα βρισκόταν μπροστά στη μορφή του ανθρώπου της, κρατώντας στα χέρια της το εθνικό σύμβολο με το οποίο είχε σκεπαστεί η προτομή του. Μια εικόνα που συμπύκνωνε τον πόνο μιας ολόκληρης ζωής, αλλά και την υπερηφάνεια για τη θυσία του συζύγου της.

Η τραγωδία που σημάδεψε μια οικογένεια και την Πολεμική Αεροπορία
Ο Γιώργος Βασιλείου Δάβαρης ήταν μόλις 33 ετών όταν, τη νύχτα της 21ης προς 22α Ιουλίου 1974, συμμετείχε ως μηχανικός πτήσης στην επιχείρηση «ΝΙΚΗ», τη στρατιωτική αποστολή αερομεταφοράς Ελλήνων καταδρομέων από τη Σούδα της Κρήτης στην Κύπρο, κατά την τουρκική εισβολή.
Επέβαινε στο μεταγωγικό αεροσκάφος NORATLAS της 354 Μοίρας Τακτικών Μεταφορών, με την κωδική ονομασία «ΝΙΚΗ 4», το οποίο, κατά την προσέγγισή του στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας, δέχθηκε φίλια αντιαεροπορικά πυρά και συνετρίβη στην περιοχή της Μακεδονίτισσας.
Από τους 32 επιβαίνοντες, τέσσερα μέλη του πληρώματος και 28 καταδρομείς, επέζησε μόνον ένας, ο καταδρομέας Θανάσης Ζαφειρίου. Οι υπόλοιποι 31 στρατιωτικοί έχασαν τη ζωή τους κατά την εκτέλεση μιας από τις πλέον επικίνδυνες αποστολές της σύγχρονης ελληνικής στρατιωτικής ιστορίας.
Πίσω στο Κορωπί, μια νεαρή γυναίκα και δύο μικρά παιδιά θα έπρεπε πλέον να συνεχίσουν τη ζωή τους χωρίς τον άνθρωπό τους. Και εκείνη η απουσία, παρά το πέρασμα των δεκαετιών, παρέμεινε ζωντανή, όπως αποδείχθηκε από όσα διαδραματίστηκαν στην τελετή.

Η φωνή του Βασίλη Δάβαρη που έτρεμε από συγκίνηση
Από τις πιο δυνατές στιγμές της εκδήλωσης ήταν η ομιλία του Βασίλη Δάβαρη, γιου του ήρωα, η φωνή του οποίου παλλόταν από συγκίνηση κάθε φορά που αναφερόταν στον πατέρα του και στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν τον θάνατό του.
Δεν ήταν απλώς ένας επετειακός λόγος. Ήταν η κατάθεση ψυχής ενός ανθρώπου που στερήθηκε από μικρός την πατρική παρουσία και που, ακόμη και ύστερα από περισσότερο από μισό αιώνα, κουβαλά μέσα του το βάρος εκείνης της απώλειας.
Ο Βασίλης Δάβαρης αναφέρθηκε στις δυσκολίες που αντιμετώπισε η οικογένειά του, αλλά και στην υπερηφάνεια που τη συνόδευε για τη θυσία του πατέρα του. Μίλησε ακόμη για τις τιμές που αποδόθηκαν στους πεσόντες της επιχείρησης «ΝΙΚΗ» στην Ελλάδα και στην Κύπρο, με ιδιαίτερη αναφορά στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας.
Ξεχωριστή θέση στον λόγο του είχε η σημασία της προτομής, η οποία θα βρίσκεται καθημερινά μπροστά στα μάτια των μαθητών του Κορωπίου. Ένα μνημείο που δεν θα θυμίζει μόνο το πρόσωπο του πατέρα του, αλλά και τις αξίες της ευθύνης, του καθήκοντος και της αυτοθυσίας.
Ο γιος του ήρωα ευχαρίστησε όσους συνέβαλαν στην υλοποίηση της πρωτοβουλίας, με ιδιαίτερη αναφορά στη Βαρβάρα Γκιόκα, στον Δήμο Κρωπίας και στον γλύπτη Ιωάννη Μπάρδη, καθώς και στους φορείς της Ελλάδας και της Κύπρου που διατηρούν ζωντανή τη μνήμη των πεσόντων.
Ολοκληρώνοντας, εξέφρασε την ευχή να βρεθεί επιτέλους λύση στο Κυπριακό, αναφερόμενος ακόμη και στην τεράστια τουρκική σημαία που δεσπόζει σε βουνό κοντά στη Λευκωσία, ως μια οδυνηρή υπενθύμιση της συνεχιζόμενης κατοχής.
Ιδιαίτερα συγκινητική υπήρξε και η στιγμή κατά την οποία ο Δήμος Κρωπίας παρέδωσε στον Βασίλη Δάβαρη τιμητική πλακέτα, αναγνωρίζοντας τόσο την προσφορά του πατέρα του όσο και τη δοκιμασία που βίωσε η οικογένειά του.

Τα δάκρυα της Βαρβάρας Γκιόκα και μια δικαίωση ύστερα από 12 χρόνια
Ανάμεσα στα πρόσωπα που έζησαν με ιδιαίτερη συγκίνηση την τελετή βρισκόταν και η Βαρβάρα Γκιόκα, η Κορωπιώτισσα που υπήρξε η ψυχή και η πρωτεργάτρια της πρωτοβουλίας για την ανέγερση της προτομής του Γιώργου Δάβαρη.
Καθ' όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης παρακολουθούσε εμφανώς συγκινημένη όσα διαδραματίζονταν μπροστά της. Για εκείνη, άλλωστε, η στιγμή των αποκαλυπτηρίων δεν αποτελούσε απλώς την ολοκλήρωση μιας πρωτοβουλίας, αλλά τη δικαίωση μιας προσπάθειας που είχε ξεκινήσει δώδεκα ολόκληρα χρόνια νωρίτερα.
Η ιστορία αυτής της προσπάθειας έχει βαθιές οικογενειακές ρίζες. Ο πατέρας της, Σωτήρης Γκιόκας, υπήρξε συμμαθητής και συνάδελφος του Γιώργου Δάβαρη στην Πολεμική Αεροπορία και είχε πρωτοστατήσει, τη δεκαετία του 1990, στην απόδοση του ονόματος του πεσόντος αεροπόρου σε δρόμο του Κορωπίου.
Η Βαρβάρα Γκιόκα συνέχισε την προσπάθεια τιμής προς τον ήρωα, καταθέτοντας το 2014 επίσημο αίτημα στον Δήμο Κρωπίας για την ανέγερση προτομής. Η πρωτοβουλία εγκρίθηκε ομόφωνα από το Δημοτικό Συμβούλιο, ενώ η ίδια συνέχισε τις ενέργειες για την υλοποίησή της, συνεργαζόμενη και με τον γλύπτη Ιωάννη Μπάρδη.
Η πορεία δεν ήταν σύντομη. Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια μέχρι η προτομή να πάρει τη θέση της στην πλατεία Ιατρού Κ. Μερκούρη, ολοκληρώνοντας μια προσπάθεια που η ίδια είχε υπηρετήσει με επιμονή και προσωπική αφοσίωση.
Όπως είχε αναδείξει και παλαιότερο ρεπορτάζ του notioanatolika.gr, η πρωτοβουλία αυτή αποτελούσε για τη Βαρβάρα Γκιόκα ένα χρέος όχι μόνο απέναντι στον ήρωα, αλλά και απέναντι στη σύζυγό του Ελένη, στα παιδιά του Βασίλη και Άννα και στα εγγόνια που δεν πρόλαβε ποτέ να γνωρίσει.
Έτσι, η συγκίνησή της, την ώρα που αποκαλυπτόταν η χάλκινη μορφή του Γιώργου Δάβαρη, είχε μια ξεχωριστή ανθρώπινη διάσταση. Ήταν η στιγμή που μια παλιά φιλία δύο αεροπόρων, μια οικογενειακή παρακαταθήκη και μια δωδεκαετής προσπάθεια συναντήθηκαν μπροστά σε ολόκληρη την τοπική κοινωνία.

«Πατριώτη»: Μια φιλία που δεν έσβησε ποτέ
Ιδιαίτερα συγκλονιστική ήταν και η ομιλία του αντισμήναρχου ε.α. Σωτήρη Παπαθανασίου, του Κερατιώτη αεροπόρου, με ρίζες και από το Κορωπί, που συμμετείχε στην επιχείρηση «ΝΙΚΗ» ως κυβερνήτης του μεταγωγικού «ΝΙΚΗ 10» και κατάφερε να επιστρέψει ζωντανός από την Κύπρο.
Ο κ. Παπαθανασίου δεν μίλησε μόνο ως αυτόπτης μάρτυρας μιας ιστορικής στρατιωτικής αποστολής. Μίλησε κυρίως ως φίλος του Γιώργου Δάβαρη, με τον οποίο τον συνέδεαν η κοινή υπηρεσία στην Πολεμική Αεροπορία, η αμοιβαία εκτίμηση και η καταγωγή τους από τα Μεσόγεια.
Με ξεχωριστή συγκίνηση θυμήθηκε τη λέξη «πατριώτη», με την οποία συνήθιζε να τον προσφωνεί ο Γιώργος Δάβαρης. Μια απλή, καθημερινή λέξη, που όμως 52 χρόνια μετά εξακολουθεί να ζει στη μνήμη του, μαζί με την επιθυμία να μπορούσε να την ακούσει για μία ακόμη φορά από τα χείλη του φίλου του.
Ο κ. Παπαθανασίου περιέγραψε τις εξαιρετικά επικίνδυνες συνθήκες της επιχείρησης, η οποία είχε χαρακτηριστεί ακόμη και «αποστολή αυτοκτονίας». Τα μεταγωγικά NORATLAS πετούσαν μέσα στο σκοτάδι, χωρίς φωτισμό και σε ύψος περίπου 100 μέτρων πάνω από τη θάλασσα, προσπαθώντας να αποφύγουν τον εντοπισμό από τα εχθρικά ραντάρ.
Η επιστροφή, όπως ανέφερε, ήταν ακόμη πιο επικίνδυνη, καθώς τα αεροσκάφη πετούσαν σε ύψος που έφθανε ακόμη και τα 50 μέτρα. Κατά την προσέγγιση στη Λευκωσία, τα αντιαεροπορικά πυρά θύμιζαν, σύμφωνα με τη χαρακτηριστική περιγραφή του, «πυροτεχνήματα της Ανάστασης».
Αποκαλυπτική ήταν και η μαρτυρία του για το δικό του αεροσκάφος. Κατά τη δεκάλεπτη περίπου παραμονή του «ΝΙΚΗ 10» στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας, δέχθηκε σφοδρά πυρά, με αποτέλεσμα να καταμετρηθούν αργότερα 32 οπές από βλήματα στην άτρακτό του.
Παρά τις ζημιές, το αεροσκάφος κατάφερε να απογειωθεί και να επιστρέψει, γεγονός που ο κ. Παπαθανασίου απέδωσε στις ικανότητες των πληρωμάτων, αλλά και στη θεία προστασία. Άλλοι συνάδελφοί του, μεταξύ των οποίων ο Γιώργος Δάβαρης, δεν είχαν την ίδια τύχη.
Η παρουσία του στο Κορωπί, μπροστά στην προτομή του χαμένου φίλου του, αποτέλεσε μια από τις πιο ανθρώπινες στιγμές της τελετής. Γιατί εκείνη την ώρα η Ιστορία δεν είχε μόνο ημερομηνίες, αεροσκάφη και στρατιωτικές επιχειρήσεις, αλλά δύο φίλους, από τους οποίους ο ένας επέστρεψε και ο άλλος έμεινε για πάντα στην Κύπρο.

Η συγκίνηση του Παναγιώτη Αφάλη και η μνήμη των καταδρομέων
Ιδιαίτερα φορτισμένος συναισθηματικά μίλησε και ο Παναγιώτης Αφάλης, πρόεδρος του Πολεμικού Συλλόγου Βετεράνων «ΚΟΜΑΝΤΟΣ ’74», ο οποίος συμμετείχε ο ίδιος στην ιστορική επιχείρηση.
Η παρουσία του είχε ξεχωριστή βαρύτητα, καθώς εκπροσωπούσε τους ανθρώπους που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή εκείνων των γεγονότων και εξακολουθούν να κουβαλούν τις αναμνήσεις των συμπολεμιστών τους που δεν επέστρεψαν.
Μέσα από τη συναισθηματική του φόρτιση αναδείχθηκε το ανεξίτηλο αποτύπωμα της επιχείρησης «ΝΙΚΗ» στους επιζώντες, αλλά και η ιδιαίτερη συναδελφικότητα που συνδέει τους καταδρομείς και τους αεροπόρους που συμμετείχαν στην αποστολή.
Η ομιλία του υπενθύμισε ότι, πίσω από τους αριθμούς των απωλειών και τις στρατιωτικές αναφορές, βρίσκονται άνθρωποι που πολέμησαν μαζί, μοιράστηκαν τον ίδιο κίνδυνο και συνεχίζουν να τιμούν τους νεκρούς συντρόφους τους.

Δημήτρης Κιούσης: Το χρέος της πόλης απέναντι στον ήρωά της
Στην ιστορική σημασία της θυσίας του Γιώργου Δάβαρη και στην υποχρέωση της τοπικής κοινωνίας να διατηρεί ζωντανή τη μνήμη του επικεντρώθηκε ο δήμαρχος Κρωπίας, Δημήτρης Κιούσης.
Ο δήμαρχος αναφέρθηκε στις δραματικές συνθήκες της επιχείρησης «ΝΙΚΗ», αλλά και στο χρέος της πόλης απέναντι σε έναν δικό της άνθρωπο, ο οποίος έχασε τη ζωή του εκτελώντας το καθήκον του προς την πατρίδα.
Ιδιαίτερη βαρύτητα απέδωσε στην επιλογή της πλατείας Ιατρού Κ. Μερκούρη, κοντά στα σχολικά συγκροτήματα, υπογραμμίζοντας ότι η προτομή θα αποτελεί καθημερινό σημείο αναφοράς για τις νεότερες γενιές.
Παράλληλα, εξήρε την υπομονή και την αξιοπρέπεια της οικογένειας Δάβαρη, αναγνώρισε την πρωτοβουλία της οικογένειας Γκιόκα και αναφέρθηκε στη συμβολή του Δήμου, του Δημοτικού Συμβουλίου και του γλύπτη Ιωάννη Μπάρδη στην ολοκλήρωση του έργου.
Το μήνυμα της ομιλίας του ήταν ότι η ιστορική μνήμη δεν πρέπει να περιορίζεται σε επετειακές εκδηλώσεις, αλλά να αποκτά μόνιμη παρουσία στην καθημερινότητα της πόλης και ιδιαίτερα στη συνείδηση των νέων ανθρώπων.

Λουκάς Ξενοφώντος: «Δεν ξεχνώ» όσο η Κύπρος παραμένει διαιρεμένη
Ισχυρό μήνυμα ιστορικής μνήμης και εθνικής ενότητας έστειλε ο Λουκάς Ξενοφώντος, εκπρόσωπος του πρέσβη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ελλάδα, συνδέοντας τη θυσία του Γιώργου Δάβαρη με τη συνεχιζόμενη κατοχή τμήματος της Κύπρου.
Με αναφορές στον Θουκυδίδη και στον Επιτάφιο Λόγο του Περικλή, υπογράμμισε το ιερό καθήκον Ελλάδας και Κύπρου να τιμούν όσους θυσιάστηκαν υπερασπιζόμενοι την πατρίδα και την ελευθερία.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στο σύνθημα «Δεν ξεχνώ», επισημαίνοντας ότι δεν αποτελεί απλώς μια επετειακή αναφορά στο 1974, αλλά μια διαρκή υπενθύμιση της τουρκικής εισβολής, των ανθρώπινων απωλειών, του εκτοπισμού χιλιάδων Κυπρίων και της συνεχιζόμενης διαίρεσης της Μεγαλονήσου.
Ο εκπρόσωπος της Κυπριακής Δημοκρατίας αναγνώρισε τη διαχρονική στήριξη της Ελλάδας και της ελληνικής ομογένειας στον κυπριακό λαό, υπογραμμίζοντας την ανάγκη συνέχισης των προσπαθειών για μια ειρηνική, δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού.
Παράλληλα, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη της Κύπρου προς τον Δήμο Κρωπίας, το ΓΕΕΘΑ, το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας και όσους συνέβαλαν στην απόδοση τιμής στον Γιώργο Δάβαρη, χαρακτηρίζοντας τη θυσία του σύμβολο των ακατάλυτων δεσμών μεταξύ των δύο χωρών.

Γιώργος Βλάχος: Ένας σύγχρονος φύλακας των Θερμοπυλών
Στη συνειδητή θυσία του Κορωπιώτη αεροπόρου επικεντρώθηκε ο βουλευτής Ανατολικής Αττικής Γιώργος Βλάχος, ο οποίος εκπροσώπησε στην τελετή τον πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων, Νικήτα Κακλαμάνη.
Ο κ. Βλάχος υπογράμμισε ότι ο Γιώργος Δάβαρης γνώριζε τους κινδύνους της αποστολής του, αλλά επέλεξε να εκτελέσει το καθήκον του, ακόμη και με το ενδεχόμενο να μην επιστρέψει ποτέ στην οικογένειά του.
Συνέδεσε τη θυσία του με εκείνη των υπερασπιστών των Θερμοπυλών, επικαλούμενος το διαχρονικό επίγραμμα του Σιμωνίδη, «Ὦ ξεῖν’, ἀγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ὅτι τῇδε κείμεθα, τοῖς κείνων ῥήμασι πειθόμενοι».
Μέσα από αυτόν τον συμβολισμό παρουσίασε τον Δάβαρη ως έναν σύγχρονο φύλακα των Θερμοπυλών, έναν άνθρωπο που παρέμεινε πιστός στο καθήκον ανεξάρτητα από το προσωπικό κόστος.
Ξεχωριστή αναφορά έκανε και στον νεαρό Κύπριο αγωνιστή Ευαγόρα Παλληκαρίδη, αναδεικνύοντας τη σημασία των μνημείων ως μέσων διατήρησης της ιστορικής μνήμης και έμπνευσης των επόμενων γενεών.

Η ευγνωμοσύνη του Γιάννη Κακολύρη και η τιμή από την Πολεμική Αεροπορία
Μια διαφορετική διάσταση στην εκδήλωση έδωσε ο συγγραφέας και ερευνητής Ιωάννης Δ. Κακολύρης, ο οποίος έχει ασχοληθεί εκτενώς με τις αεροπορικές επιχειρήσεις «ΝΙΚΗ» και «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ», μέσα από το δίτομο έργο του «Οι πολεμιστές του ουρανού».
Ο κ. Κακολύρης εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς την οικογένεια Δάβαρη για την πολύτιμη βοήθεια που του προσέφερε κατά τη συγγραφή του βιβλίου, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στην Ελένη Δάβαρη, τη σύζυγο του πεσόντος αεροπόρου.
Η αναφορά αυτή ανέδειξε έναν ακόμη σημαντικό ρόλο της οικογένειας: τη συμβολή της στην ιστορική καταγραφή και στη διάσωση των μαρτυριών που συνθέτουν την πραγματική εικόνα των γεγονότων του 1974.
Με ιδιαίτερα συγκινητικά λόγια αναφέρθηκε στην προσφορά του Γιώργου Δάβαρη και ο πρόεδρος της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Αεροπορίας, αντιπτέραρχος ε.α. Παναγιώτης Δημητριάδης.
Μέσα από την τοποθέτησή του αναδείχθηκε το διαχρονικό χρέος της Πολεμικής Αεροπορίας και της ελληνικής κοινωνίας να τιμούν τους αεροπόρους που έχασαν τη ζωή τους κατά την εκτέλεση του καθήκοντος, διατηρώντας ζωντανή την ιστορία και την προσφορά τους.

Περισσότερες από δύο ώρες κατάνυξης και μια πόλη που δεν έφυγε
Ίσως, όμως, το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της τελετής να ήταν η στάση των ίδιων των παρευρισκομένων. Παρότι η εκδήλωση διήρκεσε περισσότερο από δύο ώρες, οι επίσημοι προσκεκλημένοι και οι απλοί Κορωπιώτες παρέμειναν στις θέσεις τους, παρακολουθώντας με κατάνυξη τις ομιλίες.
Δεν επρόκειτο για μια συνηθισμένη παρουσία σε μια δημόσια εκδήλωση. Η ατμόσφαιρα ήταν εμφανώς φορτισμένη, καθώς οι προσωπικές μαρτυρίες, οι ιστορικές αναφορές και οι στιγμές οικογενειακής συγκίνησης δημιουργούσαν μια αίσθηση συλλογικής συμμετοχής στο χρέος της μνήμης.
Η μορφή του Γιώργου Δάβαρη, καλυμμένη αρχικά με την ελληνική σημαία, η συγκίνηση της συζύγου και των παιδιών του, οι μνήμες των συμπολεμιστών του και τα συναισθήματα της Βαρβάρας Γκιόκα συνέθεσαν μια τελετή που ξεπέρασε τα όρια της επίσημης απόδοσης τιμών.
Και όταν η προτομή αποκαλύφθηκε, η πόλη είχε πλέον αποκτήσει κάτι περισσότερο από ένα ακόμη μνημείο. Είχε αποκτήσει ένα διαρκές σημείο αναφοράς για τη θυσία ενός δικού της ανθρώπου, για την τραγωδία της Κύπρου και για την ανάγκη να παραμένει ζωντανή η ιστορική συνείδηση.
Γιατί ο Γιώργος Δάβαρης μπορεί να μην επέστρεψε από την Κύπρο εκείνον τον μαύρο Ιούλιο του 1974, όμως το πρωί της 21ης Νοεμβρίου 2026 επέστρεψε στη γενέτειρά του μέσα από τη μνήμη, την αγάπη και την ευγνωμοσύνη των συμπολιτών του.
Και η λάμψη αυτής της επιστροφής ήταν αρκετή για να φωτίσει ολόκληρο το Κορωπί και τα Μεσόγεια.



























