Date2

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2018 03:45:44

rss

αναζήτηση

makripano

Τί σημαίνει η φράση του Ηράκλειτου με την οποία ο Σωτ. Μεθενίτης αντέδρασε στην απόφαση του Σαρωνικού για μεταφορά των λυμάτων του στη Χαμολιά!

Αλλάξτε μέγεθος

methen irakl

Με μια ρήση του προσωκρατικού φιλοσόφου Ηράκλειτου του Εφέσιου, αντέδρασε ο δήμαρχος Μαρκοπούλου, Σωτήρης Μεθενίτης, στο άκουσμα της απόφασης των μελών του δημοτικού συμβουλίου Σαρωνικού για μεταφορά των λυμάτων της Π. Φώκαιας, της Αναβύσσου, της Σαρωνίδας και του Λαγονησίου στη Χαμολιά!

Η σχετική απόφαση ελήφθη στη συνεδρίαση του απογεύματος της Τρίτης και η ψηφοφορία διεξήχθη γύρω στις 9 το βράδυ.

Λίγη ώρα μετά ο κ. Μεθενίτης επικαλούμενος το σχετικό δημοσίευμα του notioanatolika.gr (Διαβάστε σχετικά εδώ) ανάρτησε στον προσωπικό λογαριασμό του σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης τα εξής: «Ύβριν χρη σβεννύναι μάλλον η πυρκαιήν.... Ηράκλειτος. Στο Δημοτικό Συμβούλιό μας, της ερχόμενης Παρασκευής,θα υπάρξουν οι σχετικές απαντήσεις και οι αναγκαίες αποφάσεις!».

«Την ύβρη (έπαρση) πρέπει να φροντίζει κανείς να σβήνει, περισσότερο κι από μια πυρκαγιά» είναι η... μετάφραση στα νέα Ελληνικά της φράσης του Ηράκλειτου και προφανώς έχει ως αποδέκτες τόσο τον δήμαρχο Γιώργο Σωφρόνη όσο και τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου Σαρωνικού για την απόφασή τους να επιβαρύνουν όχι τη δική τους αυλή αλλά αυτή του γείτονα!

Όπως επισημαίνεται σε φιλολογικές ιστοσελίδες η ύβρις ήταν βασική αντίληψη της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων.

Όταν κάποιος, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες και τη δύναμή του (σωματική, αλλά κυρίως πολιτική, στρατιωτική και οικονομική), συμπεριφερόταν με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους άλλους, στους νόμους της πολιτείας και κυρίως απέναντι στον άγραφο θεϊκό νόμο, που επέβαλλαν όρια στην ανθρώπινη δράση, θεωρούνταν ότι διέπραττε «ύβριν», δηλαδή παρουσίαζε συμπεριφορά με την οποία επιχειρούσε να υπερβεί τη θνητή φύση του και να εξομοιωθεί με τους θεούς, με συνέπεια την προσβολή και τον εξοργισμό τους.

Η βίαια, αυθάδης και αλαζονική αυτή στάση/συμπεριφορά, που αποτελούσε για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο παραβίαση της ηθικής τάξης και απόπειρα ανατροπής της κοινωνικής ισορροπίας και γενικότερα της τάξης του κόσμου, πιστευόταν ότι (επαναλαμβανόμενη και μάλιστα μετά από προειδοποιήσεις των ίδιων των Θεών) οδηγούσε τελικά στην πτώση και καταστροφή του «ύβριστον» (ύβρις>υβρίζω> υβριστής).

Αποδίδοντας την αντίληψη σχετικά με την ύβρη και τις συνέπειές της, όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται στην αρχαιότερή της μορφή, με το σχήμα ύβρις>νέμεσις>τίσις μπορούμε να πούμε ότι οι αρχαίοι πίστευαν πως μια «ύβρις» συνήθως προκαλούσε την επέμβαση των Θεών και κυρίως του Δία, που έστελνε στον υβριστή το θόλωμα, την τύφλωση του νου.

Αυτή με τη σειρά της οδηγούσε τον υβριστή σε νέες ύβρεις, ώσπου να διαπράξει μια πολύ μεγάλη α-νοησία, να υποπέσει σε ένα πολύ σοβαρό σφάλμα, το οποίο προκαλούσε την «νέμεσιν», την οργή και εκδίκηση δηλαδή των Θεών, που επέφερε την «τίσιν», δηλαδή την τιμωρία και τη συντριβή/καταστροφή του.

Από την κλασική εποχή και μετά, σε πολλές περιπτώσεις οι έννοιες Άτη, Δίκη και Νέμεσις φαίνεται να αποκτούν στη συνείδηση των ανθρώπων ισοδύναμη σημασία, αυτήν της θείας τιμωρίας!

Σχόλια