Date2

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2020 10:28:35

rss

αναζήτηση

makripano

Ο Μεσογείτης άστεγος της πλατείας Κλαυθμώνος!

Αλλάξτε μέγεθος

astegos mesogeia

Είναι γέννημα θρέμμα των Μεσογείων, αφού εκεί γεννήθηκε, εκεί μεγάλωσε κι εκεί έχει ζήσει τα περισσότερα χρόνια της ζωής του.

Όμως έχει να πάει στην πόλη όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε πάνω από δύο χρόνια επειδή... ντρέπεται!

«Πώς να πάω στην κατάσταση που είμαι. Έχω περάσει τα εξήντα, όλοι με νομίζουν χαμένο στις δουλειές μου στην Αθήνα κι ότι έχω ρίξει μαύρη πέτρα πίσω μου και δεν θέλω να μιλάω με κανέναν από εκεί. Δεν είναι όμως έτσι. Απλά ντρέπομαι να με δουν στο χάλι αυτό. Ύστερα θέλω και δυο δραχμές να πάω εκεί αλλά δεν τα έχω. Κι άμα βρω λίγα λεφτά τα κρατάω για ν' αγοράσω κάνα χάπι για την πίεση που με τσακίζει μέρα με τη μέρα» είπε στο notioanatolika.gr με τον οποίο «συναντήθηκε» τυχαία ένα απόγευμα που η Σταδίου ήταν κλειστή από κάποια πορεία.

Ο καιρός είχε αρχίσει να κρυώνει όμως ακόμη μπορούσες να κυκλοφορήσεις άνετα. Κάποιοι δημοσιογράφοι συνομιλούσαν στην πλατεία Κλαυθμώνος όταν ένας φαλακρός με λίγες άσπρες τρίχες στο κεφάλι του και μ' ένα «διαλυμένο» πουλόβερ περνώντας από δίπλα μας ζήτησε το πιο απλό πράγμα. Ένα τσιγάρο.

Όπως μας εξήγησε αργότερα δεν καπνίζει – για να το κάνει αυτό έπρεπε να έχει και λεφτά – αλλά όποτε βρίσκεται κάποιος να του προσφέρει ένα δεν λέει όχι.

«Ποτέ δεν κάπνιζα συστηματικά οπότε δεν μου έλειψε ποτέ το τσιγάρο. Και να σας πω κάτι; Ούτε το φαγητό μου λείπει. Πάω στον δήμο και τρώω ενώ και από την εκκλησία – την αγία Ειρήνη εδώ από κάτω στην Αιόλου – όλο και κάτι μου δίνουν. Το πρόβλημα μου όμως είναι η ντροπή. Δεν θέλω να ξέρουν ότι έχω καταντήσει έτσι. Δεν θέλω να με αναζητήσουν. Ας νομίζουν ότι τους ξέχασα» πρόσθεσε ο άνθρωπος.

Δεν είναι τυχαίο ότι μας παρακάλεσε να μην αναφερθούμε ούτε στο όνομά του ούτε καν σε ποια γειτονιά έζησε. «Είναι μικρός ο τόπος εκεί κι αν σου πω στοιχεία θα καταλάβουν. Δεν το θέλω» έλεγε και ξανάλεγε.

Το notioanatolika.gr σεβάστηκε την επιθυμία του. Μπορεί να έχασε τα πάντα ο άλλοτε περήφανος επιχειρηματίας που είχε γυρίσει τον μισό πλανήτη όμως δεν έχασε την αξιοπρέπεια και την περηφάνια του.

«Τώρα που χειμωνιάζει θα βρω να πάω σε κάποιον ξενώνα. Ξέρεις, το πιο δύσκολο είναι όταν βρέχει. Το κρύο το έχω συνηθίσει δυο χρόνια τώρα και όλο κάποια λύση βρίσκω για να το αντιμετωπίσω. Η βροχή όμως με μια σακούλα δεν αντέχεται. Άσε μου δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να είναι όλα μούσκεμα. Δεν έχεις πού να κάτσεις, πού να ξαποστάσεις ακόμα κι όταν τελειώσει η βροχή» είπε κουνώντας το κεφάλι του.

Και παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει κάπου – κάπου χαμογελάει: «Ξέρεις, η δυστυχία μου αυτή ίσως να μ' έκανε πιο άνθρωπο. Χαίρομαι με τα ελάχιστα που κάποτε τα θεωρούσα δεδομένα. Έχω πάρει μεγάλο μάθημα. Δεν ξέρω πόσο θ' αντέξω να ζω έτσι. Όμως είδα κι αυτή την πλευρά της ζωής που κάποτε μου φάνταζε απάνθρωπη όταν έβλεπα στο Παρίσι τους κλοσάρ. Ας είναι. Σήμερα εδώ στην πλατεία, αύριο κάπου αλλού, σε κάποιον ξενώνα όταν πιάσουν τα κρύα. Θα δούμε...» κατέληξε!

Σχόλια