Date2

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2018 03:23:54

rss

αναζήτηση

makripano

Οδοιπορικό στο Μάτι της σιωπής και του πένθους 44 ημέρες μετά τη Μαύρη Δευτέρα (Φωτός)

Αλλάξτε μέγεθος

od vasiki

Τέτοια εποχή πέρυσι, αρχές Σεπτέμβρη δηλαδή, λίγο πριν ανοίξουν τα σχολεία και μάλιστα Τετάρτη απόγευμα, το Μάτι έσφυζε από ζωή.

Ήταν οι τελευταίες μέρες των διακοπών των παιδιών και δεν υπήρχε σημείο και δρόμος που να μην ακούγονται παιδικές φωνές, να μην παίζουν παιδιά, να μην μαζεύονται νεανικές παρέες εκεί στα γήπεδα μπάσκετ που υπάρχουν σε διάφορα σημεία ή κάτω προς την παραλία.

Τα σπίτια ήταν ανοιχτά και μπορούσες να ακούσεις τα πειράγματα και τα γέλια των ανθρώπων που κάθονταν στους κήπους, στις αυλές ή στα μπαλκόνια και αγνάντευαν το γαλάζιο της θάλασσας που απλωνόταν μπροστά τους.

Τα καφέ και τα κάθε λογής εστιατόρια και ταβέρνες γέμιζαν και όλοι σχολίαζαν χαμογελώντας ότι τους Έλληνες δεν τους πιάνει κανένα μνημόνιο!

Μια πόλη γεμάτη ζωή που ακόμη κι όταν άρχιζαν τα σχολεία δεν ερήμωνε. Όχι γιατί το Μάτι έχει πολλούς μόνιμους κατοίκους πια, αλλά διότι από την Παρασκευή έως την Κυριακή αργά τη νύχτα ήταν χαρά Θεού να ξεκλέβεις χρόνο για να νιώθεις πιο ελεύθερος ανάμεσα στο πράσινο των δένδρων και τη γαλανή θάλασσα.

Και ξαφνικά η ζωή, η χαρά, τα γέλια έδωσαν τη θέση τους στην απόλυτη σιωπή! Μια σιωπή γεμάτη πένθος για 98 χαμένες ψυχές και αγωνία για κάποιες δεκάδες ακόμη που βιώνουν την περιπέτεια μιας υγείας που ίσως και να έχει βλαφτεί ανεπανόρθωτα.

Έχουν περάσει 44 ολόκληρες μέρες, 44 νύχτες σκοτεινές και... παγωμένες από την ανάσα του θανάτου, μέσα στο κατακαλόκαιρο.

Δεν είναι τόσο ότι ακόμη δεν υπάρχει δημόσιος φωτισμός. Όσο ότι όπου και να γυρίσεις δεν υπάρχει κάτι που να σε κάνει να ξεχαστείς για λίγο.

Κι εκεί που μπορεί να δεις έναν καταπράσινο κήπο που γλίτωσε από τη μανία της φωτιάς, ένα βλέμμα μετά τα αποκαΐδια σού ξαναζωντανεύουν τον εφιάλτη.

od8

Ενάμισι μήνα μετά την καταστροφή η σιωπή είναι αυτή που βασιλεύει κάθε ώρα του εικοσιτετραώρου. Μια πόλη φάντασμα με λιγοστούς ανθρώπους στους δρόμους.

Με εργάτες που πασχίζουν μαζί με κατοίκους να αναστήσουν τον τόπο. Με δρόμους έρημους. Ακόμη κι αν μιλάνε κάποιοι το κάνουν, ασυναίσθητα ίσως, χαμηλόφωνα. Όπως στα νεκροταφεία.

Κάποια ζευγάρια, κάθε ηλικίας, βγαίνουν όταν αρχίσει να πέφτει ο ήλιος για περπάτημα. Εκεί προς την παραλία, το λιμανάκι. Πού αλλού να πάει κανείς; Μέσα στα καμμένα;

Κι όταν δεν φυσά καθόλου, αρχίζεις πάλι να νιώθεις στα ρουθούνια σου αυτή την αποκρουστική μυρωδιά του καμένου. 44 μέρες μετά ακόμη μυρίζει καμένο!

Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι όλα τα παραπάνω γράφτηκαν στο πλαίσιο μιας δημοσιογραφικής υπερβολής. Όμως όχι. Είναι ένα πολύ μικρό ποσοστό της πραγματικότητας που βιώνει όποιος περιδιαβεί τους δρόμους του Ματιού.

Ενός Ματιού πληγωμένου, γεμάτου ερωτήματα και με το πέπλο των ψυχών που έφυγαν να το καλύπτει.

Είναι όλα αυτά που ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί, η περιφερειάρχης και κάποιοι ακόμη αυτοδιοικητικοί, δεν θα δουν ποτέ. Είναι όλα αυτά που αν δεν περιδιαβείς μόνος σου τους δρόμους, χωρίς “φίλους” και “παράγοντες κάθε είδους” στο πλευρό σου, δεν μπορείς να κατανοήσεις!

 od1

od2

od3

od4

od5

od6

od7

od9

od10

od11

od12

od13

od14

od15

od16

Σχόλια