Date2

Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2018 15:18:57

rss

αναζήτηση

makripano

Το ρέμα που μπάζωσαν τρία αδέλφια, η Δέσποινα Παπαδοπούλου, ο Γιώργος Γεννηματάς και η εκκλησία της Αγ. Μαρίνας Κορωπίου!

Αλλάξτε μέγεθος

agmarina ekklisia

Μοιάζει έως και κακόγουστο αστείο όμως το μπάζωμα ρεμάτων δεν είναι μια πρακτική που ακολουθείται μόνο τις τελευταίες δεκαετίες.

Όταν μάλιστα η πρακτική αυτή συνδέεται και με την ιστορία μιας από τις ομορφότερες εκκλησίες της Αττικής, αυτής της Αγ. Μαρίνας Κορωπίου, τότε αποκτά ξεχωριστή σημασία και δείχνει ότι οι Έλληνες πάντα είχαν το μυαλό τους... αλλού!

Σύμφωνα λοιπόν με τον λαϊκό μύθο τρία αδέλφια που έμεναν στην περιοχή βρήκαν κάποιες πέτρες και με αυτές προσπάθησαν να κλείσουν ένα ρέμα που υπήρχε στην περιοχή.

Παρά το γεγονός ότι παρενέβησαν κάποιοι για να τους αποτρέψουν αυτοί επέμειναν και τελικά δημιούργησαν ανάχωμα μέσα στο ρέμα το οποίο ίσως να ήταν και η αιτία για μια μεγάλη πλημμύρα από καταιγίδα στην περιοχή η οποία παρέσυρε τα σπαρτά των Κορωπιωτών που καλλιεργούσαν εκεί.

Τα δύο από τα τρία αδέλφια, λέει ο μύθος, γνώρισαν άσχημο τέλος αφού το ένα αυτοκτόνησε και το δεύτερο πνίγηκε σε πηγάδι.

Ο τρίτος αδελφός έπεσε σε βαθιά μελαγχολία και ενθυμούμενος τί είχε συμβεί με τις πέτρες, πήγε και τις ξαναγύρισε στο σημείο από το οποίο τις είχε πάρει με τα αδέλφια του. Το αποτέλεσμα ήταν να ζήσει από εκεί και πέρα μια καλή ζωή και να πεθάνει σε βαθιά γεράματα.

Βέβαια είναι γεγονός πως όλα τα στοιχεία που υπάρχουν συνηγορούν στο ότι στο σημείο υπήρχε, κατά τον αρχαιολόγο Ν. Χ. Κοτζιά, «μικρά εκκλησία ερειπωθείσα ή καταστραφείσα αργότερον, ήτις εχρησίμευε, κατά πάσαν πιθανότητα, ως μετόχιον της πάλαι ποτέ μονής του Αγίου Δημητρίου».

Κάτι που ενισχύει και ο Παναγιώτης Α. Δήμας αναφέροντας τα εξής: «Στα θεμέλια της εκκλησίας ευρέθησαν θεμέλια παλαιάς εκκλησίας, η οποία θα ήτο τρισυπόστατος, και πολλά οστά μικρών και μεγάλων».

Ο λαογραφικός μύθος αναφέρει ότι η ιστορία της εκκλησίας ξεκινά το 1924 όταν ο Γεώργιος Παπαμιχάλης, ο οποίος διατηρούσε στην περιοχή έκταση με ένα μικρό οίκημα, δέχθηκε την επίσκεψη μιας νεαρής ζητιάνας η οποία ήταν η Αγία Μαρίνα.

Στην όλη ιστορία ενεπλάκη και ένας Μαρκοπουλιώτης ο Κολιό – Αγάπης ο οποίος είχε το χάρισμα να μιλά με την Παναγία αλλά και την Αγ. Μαρίνα. Μάλιστα λέγεται ότι αυτός ήταν που προσπάθησε να αποτρέψει τα τρία αδέλφια από το μπάζωμα του ρέματος της περιοχής με πέτρες από τον παλιό ναό.

Το 1939 τώρα ο Πανεμπορικός Σύλλογος Κορωπίου, επί προεδρίας του χημικού Χρήστου Παπαχρήστου, έλαβε την απόφαση για την ίδρυση του ναού της Αγ. Μαρίνας. Μάλιστα ζητήθηκε από τη γιαγιά Σταματίνα (σύζυγο του Γιώργου Παπαμιχάλη), της φαρμακοποιού Γεωργίας Παπαμιχάλη, η δωρεά της έκτασης.

Πριν όμως ξεκινήσουν οι εργασίες ξέσπασε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, ακολούθησε η Κατοχή και έτσι η όποια διάθεση για ανέγερση της εκκλησίας, διακόπηκε.

Με την απελευθέρωση οι Κορωπιώτες έβαλαν μπρος για το χτίσιμό της. Και συνέβαλαν όλοι σε αυτό και με προσωπική εργασία αφού η φτώχεια της εποχής δεν παρείχε την πολυτέλεια για οικονομικές δωρεές.

Μια λεπτομέρεια που έχει τη σημασία της είναι ότι πως επειδή το έδαφος στο σημείο ήταν βραχώδες χρειαζόταν δυναμίτης. Οι Κορωπιώτες λοιπόν έβρισκαν νάρκες, έβγαζαν από μέσα το μπαρούτι, έφτιαχναν δυναμίτες και ανατίνασσαν τα βράχια προκειμένου να προχωρήσουν στο χτίσιμο.

Ο ναός ολοκληρώθηκε το 1947 και μάλιστα με Βασιλικό Διάταγμα δόθηκε η δυνατότητα στους Κορωπιώτες να κλείσουν τα μαγαζιά τους από την ανατολή έως τη δύση του ήλιου προκειμένου να μεταβαίνουν στην εκκλησία και να γιορτάζουν την Αγία.

Όπως θυμούνται παλιοί Κορωπιώτες και αναφέρουν στο notioanatolika.gr, η γιορτή ήταν θρησκευτικό πανηγύρι και όχι εμποροπανήγυρη όπως μετατράπηκε αργότερα.

Στην κάτω πλευρά προς τη θάλασσα, εκεί που βρίσκεται η ταβέρνα Λαζάρου, υπήρχε ένα μικρό δωματιάκι το οποίο χρησιμοποιούσαν οι ιερείς του ναού.

Εκεί γύρω λοιπόν στην παραλία διανυκτέρευαν την παραμονή της 17ης Ιουλίου και οι Κορωπιώτες που κατέφθαναν με κάθε μέσο από την πόλη.

agmar2

Όμως η εκκλησία που όλοι γνωρίζουμε σήμερα δεν είχε ακόμη κτιστεί. Κάτι που συνέβη στη διάρκεια της επταετίας με πρωτοβουλία της Δέσποινας Γάσπαρη, της γνωστής σε όλους μας Δέσποινας Παπαδοπούλου, την οποία παντρεύτηκε ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος το 1968 και αφού μέσα σε μια νύχτα χώρισε την επί 28 χρόνια πρώτη σύζυγό του.

Η Δέσποινα Παπαδοπούλου λοιπόν, για άγνωστους λόγους είχε αποκτήσει με ιδιαίτερη σχέση με το εκκλησάκι. Κατάφερε λοιπόν να ξεκινήσει την ανέγερση του μεγαλοπρεπούς ναού που βλέπουμε και σήμερα καθιστώντας έτσι την περιοχή σημείο αναφοράς στη λεωφόρο Αθηνών – Σουνίου.

Εν τω μεταξύ αργά αλλά σταθερά αναπτυσσόταν και η γύρω περιοχή και μάλιστα στις αρχές της δεκαετίας του '80 έγινε και μια προσπάθεια από μόνιμους κατοίκους της περιοχής να δημιουργηθεί ενορία.

Οι πληροφορίες λένε ότι απώτερος σκοπός των Αγιομαρινιωτών ήταν η ίδρυση ενορίας να οδηγήσει στη δημιουργία κοινότητας Αγ. Μαρίνας Κορωπίου κάτι όμως που δεν ευοδώθηκε εξαιτίας νόμου που είχε φτιάξει ο τότε υπουργός Εσωτερικών (της κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου), αείμνηστος Γιώργος Γεννηματάς με την οποία απαγορευόταν η κατάτμηση υπαρχόντων ΟΤΑ.

Έτσι η προσπάθεια έπεσε στο κενό και στις 23 Ιουνίου του 1985 εγκαινιάσθηκε ο νέος μεγάλος ναός από τον μακαριστό μητροπολίτη Αγαθόνικο, όπως επίσης και ένα εξωτερικό υπόγειο παρεκκλήσιο αφιερωμένο στους Αγίους Κυπριανό και Ιουστίνη.

Σχόλια